Waarom tien minuten genoeg is

Jarenlang tekende ik niet. Niet omdat ik geen tijd had, maar omdat ik dacht dat het ergens naartoe moest. Een betere tekening, een portfolio, een reden. En zolang tekenen een doel had, werd het weer een ding dat ik kon verliezen.

Toen draaide ik het om. Tien minuten. Eén opdracht. En het resultaat doet er niet toe. Geen betere lijn dan gisteren, geen streak die ik kon breken. Alleen tien minuten waarin ik keek en tekende en verder niets moest.

Waarom juist tien? Omdat het kort genoeg is om het élke dag te doen, ook op de dag dat je geen zin hebt. Lang genoeg om je adem te laten zakken, kort genoeg om geen prestatie te worden. Na een minuut of drie merk je het pas: je gedachten worden trager, je schouders zakken, je kijkt echt naar dat ene ding op tafel.

Het gaat niet om de tekening. Het gaat om die tien minuten waarin je even nergens hoeft te zijn. Dat je daarna een krabbel op papier hebt is mooi, maar het is niet het punt.

Dus als je vandaag begint: verwacht niets. Pak de lijn van vandaag, pak een pen, en teken tien minuten. Het hoeft niet te lijken. Het hoeft alleen gezien te zijn.